Het was verschrikkelijk……….
Geachte heer en mevrouw Smits,
Wij betreuren het ten zeerste dat u verblijf bij ons op The Pelican Peak niet geweest is was zoals u verwacht had. Het is voor ons onmogelijk om het geen wat u meegemaakt heeft ongedaan te maken.
Toch wil ik u bedanken voor de uitgebreide brief die dit maal helaas geen lange opsomming van lovende woorden aan ons adres was. Ik ben van mening dat wij medewerkers en directie van de Pelican Peak van deze klachtenbrief alleen maar kunnen leren vandaar dat ik besloten heb deze ‘Message in a Bottle’ openbaar te maken op onze weblog.
Onnodig te vermelden, maar wij zullen de betreffende personen ter verantwoording roepen en waar nodig drastische maatregelen treffen en verdere actie ondernemen dat zoiets in de toekomst nooit meer zal kunnen gebeuren.
Hoogachtend, Dhr. W.A. Kerkvliet (hoofd afdeling klachten)
Tortola december 2009 – januari 2010
Lieve Nika, Isar, Rein en Willem,
Ik denk dat wij nooit meer naar Tortola komen. Het was verschrikkelijk……….
Om terug te keren in ons eigen huis en voor een tweede en derde keer dit jaar ingesneeuwd te raken in Good old DC. Een DC dat helemaal niet gewend is aan zulke hoeveelheden sneeuw en dus ook weken van slag is van een metertje van dat witte spul. Deze winterse dolle boel moet ook invloed hebben gehad op de zeestroming want het heeft wel verrekte lang geduurd voordat dit flesje jullie bereikt.
Of zouden Piraatjes Isar en Douwe hier meer van weten………..?
Maar enfin, terug naar Tortola. Het Caribische gevoel komt duidelijk niet met het vliegtuig uit DC, want toen wij met het hele gespuis (De Kerkvlietjes vlogen met ons mee) bij de gate aankwamen op Dulles, een kwartiertje voor aanvang van de vlucht, voor Caribische begrippen dus veel te vroeg, werden we enigszins bedrukt onthaald door de altijd vrolijke Amerikaanse juffies van United. Verder verliep de reis gelukkig voorspoedig; we raakten alles bij elkaar maar de helft van onze gezamenlijke bagage kwijt en het regende pijpenstellen toen we uiteindelijk aankwamen op Tortola. Onze vakantie kon beginnen……………….
En als ik nu aan Tortola denk dan denk ik aan:
Wakker worden van een zonnestraaltje op mijn gezicht in de heerlijke tropische warmte die zo vanzelfsprekend is op Tortola. En terwijl ik dan loom mijn ene oog open om te zien of de zon fel of feller schijnt, hoor ik op de achtergrond het gezellig gekwetter van piraten, prinsessen, spidermannen of wat het spel van de kinderen van het moment is. Dit wordt aangevuld met een melodisch gekir van Klaas die alles wel prima vindt, en afgetopt met het gekletter van borden en bestek van Derck Jan en Willem die mijn ontbijt maken. Mmmmmm ik sluit nog even mijn ogen en geniet van dit moment van ultiem vakantiegevoel.
En tja, we zijn natuurlijk wel bij Rein op bezoek en dus krijgen we de ene dag kruidenboter en uitgebakken spek de andere dag. Volgens mij doet ze dus aan de lijn. Vroeger kregen we allebei elke dag, mar ja toen hoefde ze ook niet elke dag in Bikini. Zwaar joh, dat leven van Expat op Trotola.
Ondertussen denken Willem en Derck Jan dat ze dichter bij god kunnen komen (of was het bij de benadering van zijn lichaam) als ze om de dag elke berg van het eiland al rennend bedwingen. Het schijnt dat Reineke er inmiddels ook al in gelooft. Persoonlijk denk ik dat Satan hier aan het werk is en hou me er dan ook verre van.
Tortola betekent ook: Nog meer tijd voor neefjes en nichtjes om elkaar de hersenen in te slaan, maar tot onze oprecht verbazing wordt er elke vakantie minder op hoofden getimmerd en zowaar zelfs met enige regelmaat een uurtje (nu overdrijf ik behoorlijk, dat wel) in heuse harmonie gespeeld en worden er regelmatig “Hugs” (tja, allemaal onder Amerikaanse invloed tegenwoordig) uitgedeeld.
En tja wat iedereen die huize de Pelikaan visiteert, lijkt te ervaren: je moet er zoveel drinken! De flessen witte wijn, bier en champagne vliegen je om de oren en protesteren heeft geen zin. Champagne ook ja, wij hadden namelijk het voorrecht om 2010 in te luiden op de berg.
Wij vroegen ons nog af of we niet moesten balen dat we bij elkaar vijf kinderen hebben en dus opgesloten zaten op de berg, en dus namen nog maar en flesje…… Met behulp van oude fragmenten van prachtige televisieseries (V, Battlestar Callectica , Dukes of Hazard) en nog betere muziek (Hazes, Meeuwis en ABBA, veel ABBA) werd het prompt 12 uur, enneh…. 1 over 12 en 2 over 12……………doodse stilte.
Ha, ha wat een grap. Oud en Nieuw op Tortola is net zo’n groot feest als in Amerika, niente, niks, nada!!! Met een gerust hart en de kindjes als excuus rolden wij om 1.30 dus heerlijk ons bed in.
Nog uren zou ik door kunnen gaan over Tortola en het bezoek aan de Pelikaan. Over BBQ-en op het strand, zandkastelen bouwen met de kinderen (Nou ja Derck Jan), duiken met de heks, het avontuur van het doen van dagelijkse boodschappen, de verbouwing die DJ en Willem in gedachten al af hebben, Nintendo spelen met mijn zus, lachen en nog meer lachen, de tot in detail doorgevoerde huisstijl van wit, donkerblauw met hier en daar wat grijs en ja natuurlijk ook dat GODVERGETEN PARADIJSELIJKE UITZICHT, ja dat ook.!!!
En daarom komen wij dus niet meer.!!!Kom maar hier. Wij hebben ook veel van die k…muggen in de zomer, maar bovendien angstaanjagende stormen in lente en herfst waarbij de kans dat de elektriciteit uitvalt altijd aanwezig is en anders valt ie wel uit als je onder dijhoge sneeuw of bladeren bedolven raakt. Jullie wonen dan misschien op een tropisch eiland, wij wonen lekker in de “3e wereld van Amerika”.
Liefs en dikke kussen van het liefste kutzusje en het gespuis, ofwel: Oom Snerck, tante Sien, Douwe, Evelien en Klaas.
Popularity: 20% [?]