The Pelican Peak Blog

Er is nogal veel gebeurd de afgelopen weken, daarom deze lange blog. Geniet ervan!

Reineke is met Olga een weekje naar Dominica geweest (verslag zal volgen), ik heb een Piraten huis in de tuin gebouwd, wolkbreuk boven het eiland, ratten in ons huis en in onze auto, Isar zingt ‘Heal The World’ op school, Olga, Ka en Siska zijn de nieuwe gasten van de Pelican Peak, Willem loopt de BVI halve marathon en het belangrijkste; Nika is 19 november drie geworden. 

Donderdag 19 november 2009 was Nika jarig. Na het uitpakken van haar cadeautjes (prinsessenkasteel, dekbed enzo) is ze naar school gegaan.

Op school mocht ze trakteren en ‘s avonds patat, kip en appelmoes. Zaterdag hebben we ‘s morgens vroeg eerst met de meisjes (Ka, Sis, Olga, Isar en Willem uhhh) gezongen toen taart en daarna met zijn allen naar ‘Jost van Dyke’ gegaan voor een heerlijk dagje strand.

Even in de tuin plassen:

De Pelican Peak is overgenomen door de meisjes. (Zo noemt Isar de vriendinnen van Mama) Vorige week is Olga aangekomen en deze week kwamen ook Siska en Ka naar het mooie Tortola.

Nu zitten Isar en ik op de vrouwenberg (voormalige Pelican Peak), de hele dag luisteren we naar gesprekken over het harsen van je benen, beste kappers, nagels en kleding (en bikinilijn).

Isar en ik hebben vanmorgen gezamenlijk de beslissing genomen dat er iets mannelijks moest gaan gebeuren omdat het anders met ons verkeerd zou kunnen aflopen.

Isar had de oplossing; hij wilde om de dag te beginnen samen in de tuin gaan plassen! En hoe raar het ook klinkt we zijn er beide erg van opgeknapt. (de tuin niet denk ik!) Hier boven het nieuwe speelhuisje.

Halve Marathon BVI.

Afgelopen zaterdag (28 november 2009) vertrek ik om vijf uur ‘s morgens in de Rat Mobiel naar de Sport Club om de halve marathon te gaan lopen.

Het is nog stik donker als ik de berg af rij en met het grote licht aan rij ik langs de kust richting Town. Keurig op tijd parkeer ik bij de Tortola sportclub op. ‘Ben ik een dag te vroeg?’ Toen ik wat beter om mij heen keek zag ik een enkele atleet rondlopen dus het moest de juiste dag zijn maar waar was iedereen?  Uiteindelijk stonden we met  met slechts 75 mensen  de start. Dit was iets anders dan de Dam tot Dam loop in Amsterdam met  25.000 deelnemers. In Amsterdam starten we in kooien met ongeveer 3000 personen tegelijk op het pompende ritme van Tiesto,  hier op Tortola starten we gewoon tussen twee dikke tamarinde bomen met het geluid van de nachtkrekels en kikkers. Iedereen ziet er verdacht fit uit en de moed zakt een beetje in mijn schoenen. Want kon ik in Amsterdam rustig een paar honderd mensen inhalen, hier zou dat niet mee vallen.

De helft van de deelnemers is  jurist (iv.m. financiële service van de BVI) dus de organisatie wilde geen enkel risico nemen en na het tekenen van een Liability/Release form meldden ze vlak voor de start nogmaals dat de loop geheel op eigen risico is omdat de wegen in de stad gewoon openbleven en we dus dwars door de ochtendspits renden.

Daar stond ik dan als Hollands kaaskoppie tussen de meest fanatieke lopers van Tortola. ‘Ladies and Gentlemen are you ready?’… ‘GO’ pfff het pad af naar de straat links af om de rotonde en daarna direct richting de stad. Binnen 10 minuten liep ik praktische alleen met achter mij misschien nog een enkele invalide of bejaarde. In de stad werd ik bijna van mijn sokken gereden door een haastige taxi die plots de hoek om kwam.

Buiten de stad zag ik de zon opkomen boven Sir Francis Drake Canal.  Het was een schitterende waaier van zonlicht die langzaam aan de horizon verscheen. Ik haalde nu de eerste lopers in die iets te snel van start gegaan waren .‘Kijk dit werkt motiverend, ik kan nog niet helemaal in de ‘flow’ komen maar het gaat goed. Voor mij loopt nu iemand die exact dezelfde snelheid heeft,  ik besluit er maar achter te blijven hangen.

Om wat afleiding te creëren laat ik mijn gedachten langzaam afdwalen en kijk ik  in detail  naar alles in mijn omgeving. In de struiken langs de weg ontdek ik heel veel autowrakken. Ter hoogte van Nanny Cay (na 1uur) zie ik zelfs een schitterende Landrover uit 1960 overgroeit langs de kant staan. Ik bedenk dat het leuk zou zijn om alle wrakken te verzamelen en te kijken hoeveel werkende auto’s we hier weer van zouden kunnen maken. De zon is nu op en bij een kleine buurtsuper zit een oude Rasta lekker te blowen en aan het bier.

Ter hoogte van het pittoreske ‘Pockwood Pond’ is het keerpunt van de route, hier keren we om en lopen weer terug richting Road Town. (Niks niet pittoresks dat  ‘Pockwood Pond’ dit is de vuilstort van ons paradijs en ze verbranden bende ter plekke 24/7 zie foto).

Tijdens de route word ik al een enkele keer toegeroepen, eerst door onze oppas en daarna nog door een of twee ouders van Isar zijn school. In Road Town komt er een blauwe landrover voorbij stuiven vol met joelende fans… ‘hup Willem hup’. Mijn fans from Holland zeg ik trots tegen mijn medeloopster,een dame op leeftijd,zeker 60+.

Reineke, Nika, Isar, Karin, Olga en Siska, compleet met bloemen, staan 15 minuuten en 3 kilometer later juichend aan de finish onder de mooie tamarinde.

Dit was mijn BVI  Halve marathon op een verkort traject, 19,6 kilometer. Mijn top tijd is; 1 uur en 56 minuten. De officiële uitslagen staan vandaag (dinsdag 1 december 2009) nog niet op het web maar hier alvast de link. De winnaar deed het trouwens in 1 uur en 10 minuten en verdiende daarmee 500 dollar.

Sinterklaas komt ook naar Tortola:

Vorige week na Nika haar verjaardag mochten Isar en zijn zusje eindelijk hun schoen zetten. Na een lange discussie hoe de Sint het huis (Google Earth) kan vinden en wat de beste plek voor de schoen is (buiten op de veranda) zitten de kindjes braaf te zingen en stopt Nika nog een extra wortel in Isar zijn schoen.  

Zeilen:

Voor de eerste keer zeilen.

Van Siska mijn eerste zeilles gehad. We zijn van Tortola naar Norman eiland gezeild en hebben daar gegeten. Heerlijke dag op het water maar zoals je ziet een serieuze gebeurtenis en hardwerken.

Suzuki:

Reineke en Olga wilden vorige week naar het strand gaan en ze besloten de kleine Suzuki te nemen. Gezellig keuvelend rijden ze op de smalle steile weg naar beneden. Plotseling voelt Reineke iets harigs kriebelen tegen haar benen en direct daarna trippelen kleine rattenpootjes over haar in slippers gestoken voeten. Big paniek in het kleine autootje, helaas geen foto’s of bewegende beelden. Binnen enkele seconden stond het wagentje dwars op de smalle bergweg, portieren vlogen open en de dames vielen over elkaar heen om zo snel mogelijk uit het autootje te komen.

De kleine Suzuki had een week stil gestaan toen Reineke in Dominica was. Meerdere ratten waren er in aan gaan resideren. Onze vaste lifter uit Haiti vertelde ons dat dit een gebruikelijk probleem was op het eiland en voegde daar aan toe; ‘hebben jullie nog nooit een slang in de auto gehad?’. In de keuken hebben we sinds de dood van Loes behalve kippen nu ook ratten. Ze wonen (woonden) in het gasfornuis. Heel vies allemaal vooral wanneer je de oven aanzet.

Het was zo erg (lucht van pies en poep en geroosterde rat) dat we het fornuis hebben moeten vervangen. Als een echte ‘local’  heb ik de achterzijde en de onderkant van het nieuwe fornuis met staal gaas dichtgemaakt.

Who stops the rain:

Long as I remember, The rain been comin’ down.
Clouds of myst’ry pourin’ Confusion on the ground.
Good men through the ages, Tryin’ to find the sun;
And I wonder, Still I wonder, Who’ll stop the rain.

(Artist: Creedence Clearwater Revival (Who stop the rain))

Maandag 16 november stroomde de regen met bakken uit de donkere hemel. Volgens de BVI Beacon  was dit de zwaarste regenval in zes jaar tijd. Doordat het in het weekend al veel geregend had was de grond op het eiland verzadigd van het water met als gevolg dat het nieuwe water nergens meer heen kon behalve de bergen af naar de zee.

Ondanks het slechte weer (kom uit Holland, ben wel wat gewend) zette ik trouw om stipt kwart voor acht de kinderen in de auto. Ik keek naar de donkere hemel waar een hevige bliksem de zwarte lucht verlichtte. Stapvoets reed ik de Pelican Peak af naar de ‘Sir Francis Drake Highway’ . Op de hoofdweg kwam ik er al snel achter dat we de enige weggebruikers waren. Hier had ik me kunnen afvragen of het verstandig was om door te rijden maar dat deed ik niet  en in plaats daarvan zongen we ‘Who stop the rain’ van Creedence.

Bij Nanny Cay sloeg ik linksaf en nam de ‘Elevater road’ omhoog richting de ‘Ridge road’. Het water stroomde als een rivier naar beneden , ik kon het wegdek niet meer zien. Samen met het water rolde er ook modder en stenen naar beneden. Langzaam kwam ik tot de slotsom dat het weer toch wel iets wat buitensporig was. Dit was wederom een moment waarop ik me had kunnen afvragen wat doe ik hier met mijn kinderen. Maar ik was nu halverwege, wat had het voor zin om nu om te keren?

Ik dacht dat het weer slecht was maar het werd plots nog veel slechter, het begon steeds harder te regenen en nu zag ik echt niets meer. Isar vond het allemaal geweldig maar Nika was stil en erg onder de indruk van al dit natuur geweld. We reden boven op de bergen stapvoets, het was stik donker en het leek wel nacht. Weer een enorme bliksem met dadelijk een zware roffelende donder. De weg was nu een rivier en het water kwam af en toe door de portieren naar binnen stromen. Vlakbij de school moesten we een hele toer uithalen vanwege een omgevallen boom. Dit was het derde moment waar ik me had kunnen afvragen; ‘wat ben ik aan het doen?’. Flitslichten verlichtten de donkere hemel en het water stroomde uit de lucht, de linnen kap van de landrover was net als de grond op het eiland verzadigd en begon te lekken als een mandje. Nu hoorde ik Nika op de achterbank; ‘Papa mijn juk is nat’

Toen we de school bereikten vroeg ik mij af of we wel goed waren gereden. We waren de enige auto voor de school, ik kon niet uitstappen vanwege de zware regen maar ik zag dadelijk dat er geen juffrouw van huis vertrokken was die ochtend. Nu vroeg ik me eindelijk af; ‘wat doe ik hier?’.

Er was niemand in het gebouw aanwezig en de anders zo paradijselijke school zag er nu spookachtig uit. Door het heftige weer had ik nauwelijks door dat er een auto naast me gestopt was. Nog een papa,  ik herkende hem dadelijk, ‘Nee de school is dicht riep ik’  hij was niet verrast, zwaaide en ploegde met zijn auto verder door het water. ‘Jongens’ riep ik richting de achterbank, ‘ik denk dat we maar weer naar huis gaan’. Stapvoets reden we terug naar West-End, de normaal zo blauwe zee rond het eiland was nu koffiebruin van de modder, in het oosten begon het iets op te klaren of… het leek alleen maar zo.

Darling where is our car?

De zondag vlak na Reins’ vertrek naar Dominica werd ik gebeld door een duik instructeur die hier in de buurt woont. Hij vroeg of ik hem kon helpen, hij had de avond ervoor nogal wat gedronken en was op het briljante idee gekomen om op weg naar huis aan het strand even te stoppen voor een koele duik in zee. Door de dranknevel had hij de auto vlak aan de branding geparkeerd in plaat van onder de palmen. Gevolg was dat de auto niet meer voor of achteruit kon die nacht.

Hij is naar huis gelopen en de volgende dag toen zijn vrouw hem wakker maakte en hem vroeg; ‘Darling where is our car?’  hoopte hij nog dat het allemaal een slechte droom geweest was. Toen hij zijdelings vanaf zijn terras naar beneden keek zag hij in Brewers Bay op het mooie witte strand een kleine rode Suzuki in de branding staan. ‘Shit, no dream!’ mompelde hij… ‘what did you say love?’ vroeg zijn vrouw vriendelijk, ‘o uhh nothing have to run, be back in a minute’ zei hij snel tegen zijn vrouw.

Met de Landrover en de hulp van de lier voorop de auto, hadden we de Suzukie binnen 10 minuten weer op de weg staan. Alles deed het nog en na een biertje gedronken te hebben is hij weer naar huis gereden. Het hele eiland heeft zijn auto in zee zien staan maar zijn vrouw weet gelukkig van niets. Zo gaan dit soort dingen dus op Tortola

Voor alle foto’s van Siska klik hier op show en voor alle andere foto’s van de afgelopen week klik op deze show

Ramses Shaffy – Laat Me

Zonnige groeten Reineke, Willem en de schatjes.

Popularity: 46% [?]