The Pelican Peak Blog

28-9-2009 20:44 Vandaag weer een heerlijke dag in het paradijs, de thermometer gaf vanmorgen om 7 uur al de zalige temperatuur van 35 graden en we hebben heel veel nieuwe vriendjes; door gebrek aan wind hebben de muggen hun intrek in en rond om ons huis.  Afgelopen week zijn zowel Reineke als ik geslaagd voor ons rijbewijs (dit is echt heeeellllll knap aldus Reineke), Isar is vandaag voor het eerst naar school gegaan. 

We hebben verder ons eerste tuin feestje gehad… (er is nog wat bier over), ik heb ook nog wat amateuristisch onderzoek gedaan en een stukje spanende Nederlandse geschiedenis gevonden op het kleine eiland. Deze week ben ik weer bij de houthandel geweest en opnieuw was het een belevenis.  

de satelliet schotel doet het (dus nog geen paella pan geworden) maar in de BVI kan je geen abonnement nemen… tot nu slechts een test beeld.

We hebben ons wagenpark verdubbeld met een schitterende Suzuki Jimmy

Gisteren heeft Isar zijn nieuwe uniform gepast en minuten lang voor de spiegel gestaan om zichzelf te bewonderen. Vandaag na een halve dag kwam hij vol verhalen thuis van zijn eerste schooldag… ‘Papa het was echt leuk’ nou dat is een goed begin. (Het is dan ook de duurste school van het eiland dus dat mag ook wel (commentaar van Reineke)). De locatie is heel bijzonder in de groene heuvels direct boven Road Town. De school bestaat uit een aantal kleine klas gebouwtjes die met smalle paadjes en trapjes met elkaar verbonden zijn en alles omgeven door een prachtige tuin.

Ze beginnen de dag met klassieke muziek en een kringgesprek. De complete uitstraling is heerlijk Engelse Caribische en een beetje koloniaal. De leraressen spreken British en alles straat rust uit (geen saaie rust maar prettige rust). Overal mooie tropische bomen, bloemen en grote palmen. Aan de voorzijde tussen de bomen een piraten fort en daaromheen een groot grasveld en alles netjes afgezet met een echte white Picket Fences. In het midden voor de school een vlaggenmast waar de blauwe vlag van de BVI vrolijk in de even blauwe Caribische lucht wappert. Wie wil er nu niet naar deze school. Nika mag woensdag naar haar school ‘ the little pinquins’,de crèche van de montessori. Helaas nog geen uniform, maar wel nieuwe schoenen. Voor alle foto’s klik op show

Feessie: Donderdag hadden we een feestje voor de mannen die het Pelican Peak huis gerenoveerd hebben. Het was een wat ingetogen feest, ze bleken bijna allemaal een drank probleem te hebben; de ene mag geen alcohol omdat hij lid is van de ‘The Seven Apostels’ de andere omdat hij Jehova is en weer een ander omdat hij Rasta is.

Er waren nog meer religieuze stromingen maar die heb ik niet onthouden want op Tortola staat om de 100 meter een andere kerk. We hebben dus heel wat bier over maar het eten was een succes. Reineke had een heerlijk Hollands koloniaal Indonesische rijsttafel in elkaar gezet. Het was heel leuk de gasten het huis te showen nu het ingericht en bewoond is. Ze lieten ons in de tuin nog allerlei planten en bomen zien waarvan wij niet eens wisten dat we ze hadden. Zo blijken we een sugar appel boom in de tuin te hebben. De vruchten zijn heel lekker, in het Nederlands heten ze kaneel appels. De boom is best groot genoeg om ons van toetjes te voorzien de komende maanden.

Maar ondanks al het mooie hierboven was er afgelopen week ook nog een echt hoogtepunt namelijk… Reineke heeft haar puzzel af! Commentaar van Reineke Deze heb ik al weken af….

Voor alle foto’s van afgelopen week klik op show

Joost Van Dyke

Wanneer je vanaf Road Town richting ons huis rijdt passeer je vlak voor ons huis oude ruïne. Deze ruïne is verdedigingstoren uit 1620 met de naam Fort Recovery (Fort Herstellen) deze is gebouwd door privateer Joost Van Dyke (Niet te verwarren met Jos Groenendijk ook piraat).

Zoals bijna alle historische sites hier in de BVI ligt ook dit fort op privé grond. In dit geval kun je er echter zo heen lopen; het ligt binnen de muren van een hotel met dezelfde naam. In 1620 werd het Fortgebouwd door de Nederlandse piraat Joost Van Dyke, hij verschuilde zich daar wanneer hij weer ruzie had gehad over geld en geroofde schatten met de Spanjaarden of de Engelse en soms zelfs de Hollanders. Joost was privateer en werkte voor niemand anders dan zichzelf.

Afgelopen maart stond in de krant (krant…? Telegraaf) dat Louis Reytenbach een moderne piraat van het kaliber Joost van Dyke, zich in dit fort op Tortola zou verschuilen!

Deze man heeft zijn vermogen van €590 miljoen net als Joost verworven in de grijze zone van de wereld handel. Hij verschuilde zich in het fort omdat een vloot van Credit Suisse bank achter hem aan zat, ze willen hem aan de mast hangen omdat ze nog een kleine $340 gestolen miljoentjes van hem terug willen hebben. Bekijk het dossier Reytenbach.

Vandaag bedacht ik mij dat het toch best grappig is dat dit fort (nu hotel) na al die honderden jaren nog steeds een schuilplaats is voor Nederlandse piraten is. Reytenbach is inmiddels weer vertrokken en heeft het op een zakelijk akkoordje gegooid met de CS bank.

Telegraaf vr 27 mrt 2009 … Sinds de Belgische fiscus enkele weken geleden huiszoeking bij hem deed op verdenking van grootschalige belastingontduiking, verblijft Reytenbagh met zijn complete familie (vrouw, zoons, schoondochters en kleinkind) in enkele beachvilla’s van het luxe villaresort ‘Fort Recovery’ (Fort Herstellen) op het eiland Tortola (Britse Maagdeneilanden). …

Nog een keer over de houthandel:

Iedereen herinnert zich het stuk nog wel dat ik vorige keer (15 september) geschreven had over mijn bezoek aan de locale houthandel. (Ik ga er van uit dat iedereen zwaar geïnteresseerd is in ons nieuwe leven hier en dus elke letter leest die wij schrijven.) Hier een kort vervolg wat ik jullie niet wil onthouden. Leek het bedrijf bij mijn vorige bezoek nog op het kasteel van Doornroosje nu wat het een echte 70ties disco.

Gisteren moest ik weer hout halen; had natuurlijk te kort… feet, cm inches, meter en yards gewoon onmogelijk om alles in een keer goed te bestellen. Ver voor ik bij de houthandel aan kwam hoorde ik de coole sounds van de Bee Gees…

Well, you can tell by the way I use my walk,

I am a women man: no time to talk.

Het geluid stond ongelooflijk hard op het terrein. De Indiërs in de grote hal swingde de pan uit op de sound van de Bee Gees. Waar hebben ze dit album vandaan en wat is er mis met Bob Marley? De man van de heftruck kwam direct naar mij toe gelopen (Hij herkende mij denk ik nog als de prins van mijn vorige bezoek)

Ik klom uit mijn auto en met mijn handen vormde ik een soort van toeter en probeerde mijn bestelling over de familie Gibb heen te schreeuwen;

‘Can I have two pieces of 3 by 8, 12 feet long en one big sheet, the one overthere…’

Hij antwoorde direct met een big smile; ‘Yes its all right. its ok and you may look the other way… Ah, ha, ha, ha, stayin alive, stayin alive.’ Ik zag zijn mond bewegen maar ik hoorde alleen maar de stem van Barry Gibb en Robin Gibb.

Niemand was van plan de muziek zachter te zetten en het was fantastische dat de harde muziek de kleine oude man hellemaal niet leek te storen. Swingend hebben we met slechts gebaren taal mijn auto volgeladen, het was duidelijk een album met de Greatest hits want ik heb alle hits voorbij horen komen.

Ik zwaaide naar mijn vrienden van de houthandel en toen ik 30 minuten later de Pelican Peak op reed zong ik nog steeds; cause were living in a world of fools Breaking us down When they all should let us be We belong to you and me….

Zonnige groeten Reineke, Willem en de schatjes.

Popularity: 41% [?]