The Pelican Peak Blog

13/09/2009 20:21 Snel wat laatste nieuwtjes; Rein haar ouders zijn vertrokken, de bananen bijna rijp (eigenlijk zijn ze nog best groen… maar dat zou  geen nieuws zijn), Isar en Nika zijn deze week voor het eerst naar de oppas geweest, Reineke heeft haar puzzel nog lang niet af, ik worstel nog steeds met onze satelliet schotel, het stomme ding gaan we maar gebruiken als paella pan, en nu dan eindelijk een echte automatische email wanneer we een nieuwe blog plaatsen (Bas bedankt) o ja… hurricane Fred waait ons voorbij.

 
Nu hurricane Fred weg is heeft iedereen op het eiland het plotseling weer over het gedoe met de verkeerslichten op de rotonde in Road Town.
Als je de krant leest lijkt het wel ‘TrafficLightgate’. Bij een chronisch gebrek aan echt nieuws houdt het ons nu ook al bezig. 

Maar nu eerst het belangrijkste nieuws van afgelopen week. Geen eiland nieuws maar breaking news vanaf onze eigen berg de Pelican Peak…

 
Tata tata… Isar en Nika hadden gisteren hun eerste zwemles en je raad het al ze waren de besten. Vanaf nu elke zaterdag bij Nanny Cay (20 minuten vanaf ons huis).
De zwemlerares, (gr)Annie (60+), zit zelf in het zwembad bij de kinderen en paps en/of mam moeten zelf ook in het water.

De methode is grappig en eigenlijk ook heel simpel, Annie zwemt zelf een beetje relaxt rond tussen ouders en kinderen en ze besteed telkens 10 minuten per kind en ouder.
Ze laat je oefeningen zien, doet ze voor met de kids en dan moet je deze zelf met je kinderen oefenen.

Doordat iedereen bezig is werkt dat bij de kids aanstekelijk en doen ze automatisch alle oefeningen. Nika en Isar waren zoals ik al schreef de beste, Isar zwom na een uur al een stukje zonder bandjes en met een ademhaling boven water. Jawel ik neem jullie niet in de maling ik schrijf zoals het was.
Die kunnen over een maand zwemmen. Uhhh dat moeten we natuurlijk eerst nog maar even zien.

 
Nog even over onze nieuwe oppas. Betty heet ze gaat serieus Engelse les geven aan Nika en Isar doormiddel van spelletjes.
Ze komt van Jamaica dus ik had gelijk al een beeld hoe de eerste conversatie zal gaan tussen Isar en Nika;
‘Yo Nika where is madda?’ Nika antwoord dan; ‘I not know Isar man, I think she is in da wata at da beach… man!’

Isar is al heel aardig met zijn Engels bezig hij is de hele dag woordjes aan het oefenen.
Beide verstaan ze het al heel aardig en Nika is vooral heel goed met het woordje ‘No’ hele dag hoor ik ‘No, no no no no…’ Rest van de dag zingt ze kinderen voor kinderen liedjes.
 

Hier nog een stukje useless Information. Voor hen die echt niets beters te doen hebben dan het lezen van deze blog. (lekker op je werk ofzo!)

Ik ben naar de houthandel (locale GAMMA) geweest. Ik hoor je denken  ‘nou en’ maar hier is dat best een hele belevenis. Het was 40 graden met alle auto ramen open en de radio afgestemd op het localle station ‘The Buzz’. Om daar te komen moest ik van west naar oost dwars door de stad.

 
De laatste tijd is door de stad rijden een missie imposible vanwege TrafficLightgate, maar het ging het vlot ,want sinds afgelopen maandag staan de nieuwe stoplichten bij de rotonde uit.
Geen files en lange wachttijden meer bij Roads Towns mooie verkeersplein.

Het eiland is al maanden in de ban van de rotonde en zoals ik al eerder vertelde. Iedereen lijkt er wel een mening te hebben over de stoplichten op het verkeersplein.

Het ministerie van verkeer is van mening dat de opstoppingen veroorzaakt worden door de vele mensen die het rode voetgangers licht negeren en gewoon maar oversteken wanneer het hun uitkomt. Ook schoolgaande kinderen lijken het project te saboteren door constant op het voetgangers knopje te drukken.

Het ministerie kwam vorige week in de krant ‘The BVI Beacon’ met een oplossing;
‘Don’t let people walk in front of your car whenever they want to, let them know who’s the boss. You don’t have to run them over – that would be bad, even though it’s not technically illegal if you have green light. Instead, drivers should try reviving their engines loudly and honking their horns. Eventually, pedestrians will get the idea’.

 
Dit is gewoon recht door zee, onze eigen Minister Eurlings kan van deze duidelijke en eerlijke taal absoluut wat leren.

Terwijl ik over de rotonde rij zie ik dat ze de stoplichten gaan verplaatsen. Ze zetten ze nu ruim voor je de rotonde nadert. Ik heb de meerwaarde van de stoplichten nog niet kunnen ontdekken. Misschien willen ze gewoon heel erg graag stoplichten. Vandaag schoot ik lekker op.

Ik rij het terrein van de houthandel op en het lijkt wel of ik in het sprookje van doornroosje terecht ben gekomen. In eerste instantie lijkt het terrein verlaten  te zijn, maar als ik goed kijk zie ik een man languit slapend op een heftruck en achter in het magazijn ligt nog iemand op een stapel planken te slapen.

De Indiase mevrouw in het Indiaas uitziende kassa hokje bij de uitgang zit te knikkebollen onder een hard blazende airco. 

Bescheiden druk ik een keer op de toeter… het leek net of de prinses waker werd,  de honden begonnen te blaffen en de duiven schikten hun veertjes. De kat likte z’n poot en sloeg naar het spinnetje, dat razendsnel naar boven klom. De schildwachten krabbelden overeind en stampten met hun hellebaarden. Het keukenmeisje plukte verder aan haar kip en het koksmaatje ging z’n handen wassen….

De prinses keek mij aan en zei; ‘uhhh can I help you?’ het was de meneer van de heftruck.  
Ik schut de flarden van doornroosje uit mijn hoofd en zoek mijn boodschappenlijstje.

(Ik ben een kast op de kinderkamer aan het bouwen (zo’n grote over de hele achterwant) eindelijk heb ik een tekening vertaald van cm, meters naar inches en feets… ik begrijp nog steeds niet hoe het werkt 12 inches in een feet en 30cm in een inch of was dat een feet.Hoe dan ook ik merk het wel als ik ga bouwen, misschien kom ik een inch of een cm tekort of ik heb straks een tuin vol met hout. (Ya man, relax man) )

De man van de heftruck wijst me rustig aan waar ik alles kan vinden en blijft duidelijk in de schaduw uit de zon en steekt verder geen vinger uit. Ik loop met de enorme lengtes te stuntelen en te sjouwen en vooral te zweten.

Ik haal de softtop van mijn auto en in de brandende zon knoop ik met goed gevoel voor touw de lange stukken hout van wel 14 feet (geen idee hoeveel meter dat is maar heel lang) op het frame van mijn softtop.

Na al het sjouwen en klimmen over mijn auto met touw en elastiek druip ik letterlijk van het zweet, een cheque uitschrijven lukt pas na twee pogingen.
De vrouw in het hokje kijkt met aan met een blik dat zegt; ‘all you expats are out of thier minds’

Nog steeds druipend van het zweet verlaat ik het kasteel van doornroosje. In mijn spiegel zie ik de man weer terug klimmen op zijn heftruck en hij heeft gelijk, het is gewoon te heet om wat dan ook te doen.

Thuis laat ik alles op de auto zitten en ga ik voor een ventilator een biertje drinken. Ik kan niet meer. Moet ook maar even slapen…

Terwijl al het hout nog op mijn auto zit brengen we de kinderen naar bed en genieten we van een mooie zonsondergang.
 
 
 
 
Zonnige groeten Reineke, Willem en de schatjes.

Popularity: 38% [?]