The Pelican Peak Blog

25-8-2009 19:39 Het is donker en vanaf de veranda heb ik een prachtig uitzicht op de voortdurend spookachtige bliksem flitsen hoog aan de horizon en achter de wolken het is een schitterend show voor mij alleen. (ik zit nu alleen op de veranda).

Vanmorgen tijdens het ontbijt begon de dag al met een fantastische wolken lucht en met boven zee een mooie regenbui.

Isar was de eerste die de regenboog opmerkten terwijl hij zijn ontbijt naar binnen zat te lepelen.

De hele dag bleef het rommelen in de lucht, schitterende zwarte wolken trekken voorbij van noordoost naar zuidwest. Toch is het weer de hele dag heerlijk, weinig wind veel zon.

Deze week heel wat surf actie gezien (Bas!)

De mooie golven hebben we te danken aan de hurricane Bill. Big is trouwens niet meer big en ook niet meer zo erg Bad hij is namelijk z’n 190 mile noordoost van Cape Race Newfoundland gestorven… RIP Bill. Inmiddels is alweer een nieuwe hurricane genaamd ‘Danny’ onderweg. Wat is er gebeurd met de letter ‘C’ weet iemand dat?. Danny komt wel deze kant op maar deze blijft ver van Tortola vandaan. Hij gaat richting Turks and Caicos en de Bahamas.

De laatste dagen staan in het teken van onze verblijfsvergunning. Afgelopen vrijdag zijn we naar St. Thomas gegaan voor een verplichte medische keuring. De arme kinderen moesten op commando in een potje poepen. Het ging gewoon echt niet werken.

Na een tijdje had ik een idee; ‘als jullie poepen, krijgen jullie ieder een cadeautje’. Isar wilden graag een piraten zwaard en ging meteen richting de wc en beloofde dat het ging lukken. Echt niet, hellemaal niks maar wel heel veel tranen. ‘ik wil een zwaard… snik snik maar het lukt niet.. snik snik’.

Nika had wel succes al was het wel een heel klein beetje hi hi. Met Isar werd het echt een beetje zielig en ik zal eerlijk zijn ik heb wat gefraudeerd zodat we toch vier potjes konden inleveren.

Afgelopen maandag weer naar St. Thomas nu om de papieren ophalen. Is een heel gedoe maar de boot ritjes zijn wel super mooi. Je vaart langs schitterende privé eilanden. Zal hier later wat meer over schrijven en er wat meer foto’s bijzetten.

Vandaag moesten we dezelfde medische keuring laten legaliseren in Road Town. In de ochtend spits door dit kleine stadje rijden valt normaal al niet mee maar nu was het een drama. Als een soort van prestige project moest en zouden er stoplichten komen op de rotonde midden in Road Town. Een raadsel voor iedereen die op Tortola woont. Laten we eerlijk zijn, zijn rotonden niet uitgevonden om stoplichten te vervangen? De hele stad stond muurvast vandaag met ons in het midden. Telkens zag ik een paar auto’s rond de rotonde rijden. Het verkeersplein was vaak gewoon leeg. Was het niet dat Nika inmiddels de auto had onderkotst anders hadden wij er zeker om kunnen lachen. Nika had een beschimmelde cornflake gegeten denken we.

Deze foto kwam ik tegen op het Internet…

Na een hoop gedoe vonden we de locatie voor de medische immigratie keuring. Het enorme gebouw lag net buiten de stad en was een voormalig theater. Toen wij naar binnen liepen zag het er oud, leeg en verlaten uit. ‘Zitten we hier wel goed’ vroeg Reineke. Blijkbaar wel want toen wij de oude theaterzaal binnen liepen zagen we voor het podium twee kleine tafeltjes met achter de eerste een zuster en de ander een administratief medewerkster.

Het deed mij een beetje denken aan ‘So you wanna be a popstar’. Alles ging redelijk vlot en binnen een uur stonden we buiten.

Nog slechts een hindernis te gaan het immigratie kantoor.

Morgen vroeg op en zorgen we dat we er als eerste zijn…

 Zonnige groeten Reineke, Willem en de kids.

Popularity: 43% [?]