The Pelican Peak Blog

Vandaag 20-8-2009 20:45 geen zuchtje wind Big Bad Bill heeft alle wind van ons weggezogen. Het is super vochtig en stikt van de muggen. Kindjes liggen op bed en de krekels en kikkers zingen uit volle borst.

Hurricane Bill is vlak langs de BVI gegaan. Maar hoe raar het ook is we hebben behalve een paar buitjes over het algemeen warm zonnig weer gehad.

Eindelijk hebben we Internet. In het begin waren we zo druk met het huis in de weer dat we het niet echt gemist hebben maar nu je gewoon weer met een klik de wereld in kan is het toch wel weer heel relaxt. Stel je voor de credit crisis zou wel ineens voorbij kunnen zijn en dan hadden wij dit misschien niet eens geweten. De laatste dagen hebben we het vooral gemist ivm met het weer. Iedereen op het eiland was druk in de weer met Bill… komt hij wel komt hij niet.

Hier een korte update van onze eerste weken op Tortola…
De eerste weken op ons nieuwe eiland vullen we met klussen en schilderen in ons nieuwe huis.

Ik kros van hot naar her om zaken als elektriciteit, gas, Internet, telefoon, kabel tv you name it te regelen. Iedere middag gaan naar het strand, lekker zwemmen en als de vijf in de klok zit een biertje. Na anderhalve week trekken we definitief in het Pelican Peak huis.

De katten was nog een hele toestand;
Op 23 juli om 10 uur ‘s morgens vertrok ik vanaf Schiphol samen met twee katten. Ik was nog even 10 dagen in Nederland geweest voor The Pig. De katten gingen onder in het vliegtuig. Vooral de arme oude Loes. Zij is 15 jaar oud, heeft last van overgewicht is allergische, problemen met haar gewrichten en ook nog eens een enorme lijst van psychische narigheid. Alleen al van de stress zou ze dood kunnen gaan. De hele vlucht heb ik onwillekeurig geluisterd of ik ergens katten hoorde miauwen. Ik hoorde ze in ieder geval niet over de huilende baby’s uit.

Na 16 uur staan de katten netjes naast mijn bagage op de airport van Beef eiland. Ze zien er eigenlijk best ontspannen uit, of zijn ze hellemaal gesloopt van de stress en de lange reis? De avond ervoor heb ik contact gehad met een dierenarts die hier voor de overheid werkt. Hij was die avond speciaal op de luchthaven aanwezig om bij mij alle papieren te controleren en de dieren te inspecteren. Na ongeveer 10 seconden bleek vrijwel niets in orde te zijn en als ik de kleine letters goed gelezen heb zullen ze de katten moeten afmaken. Nee toch? Ik heb maar een rabiës shot ipv twee. De shots moesten ook nog eens over perioden van 6 maanden zijn toegediend. Verder mis ik papieren van een bloedproef (had ik volgens onze dierenarts niet nodig) Ik verzuimde nog zeker op tientallen andere details die 100 jaar terug door die rare Engelse bedacht zijn. De arme katten stonden nog bij de bagage band, de arts had er niet eens naar gekeken.

Gezamenlijk hebben de arts en ik aan een oplossing gewerkt. De dieren zouden in quarantaine gaan bij ons thuis. Alles dus zo geregeld en toen de arts wegliep zwaaide nog vrolijk naar me… Ik riep hem nog na. ‘waar moet ik de papieren heen sturen’ Hij hoorde me niet meer, ik stuur ze wel naar zijn kantoor.

De katten leken het eigenlijke gelijk al best naar hun zin te hebben. Het was bloed heet de eerste dagen en wanneer we de koelkast opendeden wilde Habibi er gelijk in kruipen.

Loes is na een week op Tortola slank, soepel in haar gewrichten blaakt gewoon van gezondheid. Zo voel ik me eigenlijk ook, wie weet is het iets magische hier op het eiland… zou het hier net zo zijn als op dat eiland uit die TV series ‘LOST’.

Aankomst van Reineke en de kids en met de pakjes boot naar West-End:
Zaterdag ochtend 25 juli neem ik om half tien de boot vanuit West-End naar St. Thomas. Reineke komt met de kinderen uit Amerika, de tijd dat ik in Holland geweest ben is zij bij haar zusje in Washington gebleven. Ze in vloog met en charter direct van Washington naar St. Thomas. St. Thomas is een eiland van de Amerikaanse Maagden Eilanden. Vroeger trouwens een Deense Kolonie (Echt waar, ze noemde het ‘de Deense West Indies’).

Na wat door het stadje gewandeld te hebben nam ik de dollaar taxi naar de airport. Dit zijn grote pickup taxi’s met banken achterin, ze rijden de hele dag hetzelfde rondje. Als je een dollaar betaald kan je in stappen en als je ergens er weer uit wil druk je op een belletje of je slaat een keer op het dak van de cabine.

Om 13uur zijn ze geland. Er staat een gezellige Caribische welkome bandje te spelen bij de gate en als laatste komt Reineke samen met Nika en Isar aanlopen. Als de kinderen mij zien gaan ze allebei rennen en springen in mijn arme. Een heel grote douane mevrouw (zeker meer dan 100 kilo wegend) smelt van dit beeld… lijkt wel een z’n EO film.

Met de pakjes boot varen we terug naar West-end Tortola. Op Tortola zijn geen winkels en alle Tortolianen moeten dus regelmatig shoppen op St. Thomas. De hele boot zit vol met veel mens en met nog meer spullen. Bij aankomst in West-end is het een totale chaos. Iedereen wil tegelijk van boord, op de steiger staat de douane die alle spullen moeten controleren. Alles moet uitgepakt worden, geteld, gewogen en natuurlijk taxeren want overal moet import belasting over moet betaald worden, dit is inkomst nummer twee nat toerisme. Onze kids zijn echt heel erg gezellig (dus niet), eerst een lange vliegreis en nu zijn ze zijn doodmoe en wij nu ook. We staan meer dan halfuur in de rij voor de douane, het is echt wel een bende en een toestand. De mensen vallen over elkaar heen en overal dozen en tassen. We zijn echt de laatste in de haven. Met twee bleke kindertjes strompelen we het kleine douane gebouwtje uit het felle zonlicht in. Ons tijdelijke huis in Belmond is echt geweldig. Het is ruim heeft een mooie tuin en het heeft een zwembad waar we meteen in duiken en daarna eten en naar bed, dag 1 op Tortola zit erop.

De kip en het ei:
Ja, ja ik weet het, het is gewoon te makkelijk om flauwe en grappige verhalen te schrijven over de bureaucratie in een bananen republiek. Ik denk ook eerder dat het hier meer om een cultuur verschil gaat. Het zijn dingen die een Europeaan niet kan begrijpen en zo zal een Tortoliaan veel dingen van ons niet begrijpen.

Wat ik echt niet kon begrijpen is het proces van het inklaren van mijn Landrover. De hele dag loop ik van het kastje naar de muur. Ik kan de auto niet verzekeren omdat hij niet geregistreerd is. Ik kan hem niet registreren omdat de auto eerst gekeurd moet worden. Ik kan de auto niet keuren omdat ik niet naar het keuring station mag rijden zonder verzekering. Een typisch de tweestrijd wat me doet denken aan de kip en het ei verhaal.

Ondanks mij dilemma begin ik maar bij het kantoor van de autoregistratie. Terwijl ik ruim 2 uur in de rij sta spreek iemand mij aan; ‘ben jij William van de blauwe landrover’ ‘uhhh ja’ antwoord ik. ‘ik ben Burt van de lokale Landrover garage’ zegt de man stralend, ‘we hebben alle onderdelen voor je auto’ voegt hij er nog snel aan toe. Ongelooflijk dit is dus de ‘bush drum’ ofwel de ‘Cokesnoot telegraaf’. Ik heb nog geen centimeter in de auto gereden maar zowel mijn wagen als ik ben al bekend bij de lokale garage. De man heeft heel veel goede tips om het dilemma van de kip en het ei te ontrafelen. Dankzij Burk krijg ik die dag de auto ingeklaard.

De volgende dag ben ik de eerste bij de keuring. De man die de leiding heeft zit onder een afdakje uit de zon. Deze man is zo goed in zijn vak dat hij mijn hele auto kan keuren op meer dan 100 meter afstand. Hij staat niet eens op om naar de kleur te kijken. ‘What collour’ bromt hij. Hij streept alle vakjes af; remmen, verlichting, spiegels etc. Klaar is de keuring, eindelijk de sticker en YES dan mag ik echt gaan rijden. Ik hoor van iemand dat ik dit wel heel snel geregeld heb.

Goed nieuws:
We krijgen deze dagen ook nog eens goed nieuws van Einstein; onze verblijfsvergunning is in orde. Einstein is onze lobbyist die ons helpt in de Britse bureaucratische jungle. Ja zeker een heel bijzondere naam en ook nog eens voor een vrouw. Haar vader heeft 12 kinderen en deze man had de gewoonte zijn kinderen de naam te geven van de persoon die op de dag van de geboorte prominent in het nieuws was. Hij heeft zelf een zoon die Reagan heet! Zou de man nog wel een beetje selectief zijn… Osama of Obama? Hoe dan ook het goede nieuws was dus dat wij op het mooie Tortola mogen blijven wonen.

Dat alles in orde was kwam echt als een verassing. We moesten namelijk nog op gesprek komen bij het hoofd van de immigratie dienst.

Ik weet hoe het werkt, soms moet je jezelf gewoon even niet afvagen hoe dingen gaan. Het doet er niet toe, soms gaan dingen zoals je niet verwacht, je snapt niet waarom je vraagt het je verder niet af want ze gaan gewoon goed.  We vroegen ons deze week dus ook niet af waarom Big bad Bill ineens zijn baan veranderde naar noordwest. Hierdoor kwam hij vlak langs de BVI maar hij kwam niet op bezoek.

Dus zeer zeker een positief einde aan onze eerste weken op Tortola.

Voor alle foto’s klik op show

Groetjes Reineke, Willem en de kids.

Popularity: 44% [?]